Home

Fatsoen


Yazdır

 Eén van de vele wijsheden van het vasten in de gezegende maand Ramadan, met betrekking tot de opvoeding van het fatsoen van zijn ego en afleren van ongehoorzaamheid in zijn handelingen, is als volgt: Vanwege onachtzaamheid vergeet de mens zichzelf. De eindeloze machteloosheid, behoeftigheid en vele tekortkomingen in zijn hoedanigheid ziet de mens niet en wil hij ook niet inzien. Hij denkt er niet aan hoe zwak hij is, dat hij onderworpen is aan vergankelijkheid, dat hij het doelwit is voor tegenspoed en opgebouwd is uit vlees en botten die snel ontbinden. In de waan dat zijn lichaam van ijzer en staal is en dat hij nooit zal sterven, werpt hij zich op deze wereld alsof hij eeuwig is. Met sterke hebzucht, verbondenheid en liefde stort hij zich op deze wereld. Hij verbindt zich aan al het zoete en dat wat hem ten goede komt. Hij vergeet zijn Schepper welke hem met grote barmhartigheid onderhoudt en vormt. Hij denkt niet aan het resultaat van zijn leven noch aan het leven in het hiernamaals; hij worstelt verder in onzedelijkheid.

Dus door het vasten in de verheven maand Ramadan merkt iedereen, van de meest onachtzamen tot aan de koppigsten, hoe zwak, machteloos en behoeftig hij wel niet is. Vanwege de honger denkt hij aan zijn maag. Hij begrijpt de behoefte van zijn maag en wordt eraan herinnerd hoe kwetsbaar zijn zwak lichaam is. Zo ziet hij in hoeveel behoefte hij heeft aan mededogen en liefde. Zijn ego zal afstand nemen van de ingebeelde onsterfelijkheid en hijzelf zal een sterk gevoel krijgen om zich in absolute machteloosheid en behoeftigheid te richten naar de troon Gods. Hij zal zichzelf voorbereiden om met de spirituele hand van dankbaarheid op de deur van barmhartigheid te kloppen. Mits onachtzaamheid zijn hart niet heeft bedorven…